Verhaal: Ambitie

Het was wel weer eens tijd om een 250 woorden verhaal te schrijven voor de WoW, dus bij deze mijn verhaal over Ambitie:

Als kleine jongen had hij altijd al veel ambitie gehad. Nooit nam hij genoeg met wat hij kreeg of zelfs wat hij deed. Hij moest en zou de beste zijn in alles

Dit kwam waarschijnlijk door zijn ouders, die leken totaal geen ambitie te hebben. Het frustreerde hem ongelooflijk dat mensen tevreden bleven met wat ze hadden, en niet de ambitie om de beste te zijn.

Nu, jaren later, stond hij op het punt om zijn ultieme droom uit te zien komen, hij zou de beste zijn in zijn “vak”. Voor zijn gevoel zou de hele wereld beginnen met juichen als dit zou lukken.

De volgende ochtend, terwijl hij, inspecteur Hendriksen, het bureau inliep was er een grote paniek, het was duidelijk dat er iets groots was gebeurd. Hij liep de gang door en het hoofdkantoor binnen. “Wat is hier gaande?” vroeg hij, en één van de nieuwe agentjes, net uit zijn training, kwam opgewonden naar hem toe en zei “Ze hebben een heel gezin gevonden! Iedereen vermoord op brute wijze, en tentoon gesteld in en om het huis”.

Hendriksen stond even verstijfd op de grond, en toen niemand keek kwam er een korte kleine glimlach over zijn gelaat en een fonkeling in zijn ogen.

Hij zou zich mengen in het onderzoek, helpen zoeken naar de moordenaar, wetend dat “de zieke geest” nooit gevonden zou worden.. daar zou hij zelf wel voor zorgen, dit zou de grootse, afschuwelijkste, en vooral onopgeloste, moord zaak worden van de eeuw. briljant!

Verhaal: Tijd

Het nieuwe 250 woorden verhaal voor Write on Wednesday. Dit maal over Tijd.

Het was laat, later dan hij had verwacht. Normaal nam hij de tijd voor dit, maar aangezien hij zijn vriendin had beloofd om samen met de kinderen naar het park te gaan leek hij nu in moeilijkheden te komen.

Op zich was alles snel verlopen, hij had het meeste al voorbereid in de afgelopen dagen. Zijn gereedschap had klaar gelegen in het leeg staande huis, en zelfs Roberto was precies op de juiste tijd komen opdagen. Eigenlijk begreep hij niet waar het fout gegaan was, waarom hij nu hier om 15:45 zich alsnog zo moest haasten om op tijd te komen.

De klus zelf was ook zonder al te veel problemen verlopen. Natuurlijk, Roberto was niet helemaal blij geweest met hoe alles verliep, maar op zich had hij hem vrij snel tot reden kunnen brengen en laten inzien dat het zo toch echt het beste was voor iedereen.

Hij greep de vuilniszakken, maar in zijn haast was er eentje niet goed dicht geknoopt. Het hoofd van Roberto viel uit de zak en stuiterde een keertje op de grond voor het tot stil stand kwam. “Oops, hou je hoofd erbij” zei hij geamuseerd. Hij raapte het hoofd op, stopte het in de vuilnis zak, en liep richting zijn auto. Daar dumpte hij alle vuilniszakken met de verschillende lede maten van Roberto in de achterbak, en sloot de auto af. Hij zou de lichaam resten vanavond kunnen dumpen als de kinderen op bed lagen en hij eventjes er tussen uit kon knijpen.

(Verhaal geïnspireerd door boeken en tv-serie: Dexter)

Verhaal: Crisis

Het nieuwe 250 woorden verhaal voor Write on Wednesday. Dit maal over Crisis.

“Is het geregeld?” “Ja meneer, de opdracht is gegeven”. “Mooi, dan kunnen we nu alleen maar afwachten”. De oudere man drukte de telefoon op zijn grote eikenhouten bureau uit, en leunde achterover in zijn met leer beklede stoel. Na een paar tellen in gedachte gezonken te zitten, drukte hij weer op zijn telefoon en zei “Sarah? kun jij voor mij even de heer Abraham bellen? dank je.”

“Meneer, ik heb de heer Abraham voor uw aan de lijn” zonder te wachten op antwoord verbond Sarah de man door. “John? Het is geregeld, mijn mannetjes zijn er mee bezig”. “Het zij zo” is het enige wat van John Abraham afkwam. “Alles goed John? je klinkt behoorlijk slecht”.  Even bleef het stil, en toen zei Abraham “Sorry, ik had gewoon niet verwacht dat het in onze wacht moest gebeuren”. “Ik weet het John, niemand van ons had het verwacht, wat wil je, de laatste keer dat het consortium moest ingrijpen is al heel wat generaties geleden”. Na nog wat korte, half gemompelde woorden, hingen de mannen op, waarschijnlijk zouden ze elkaar de rest van hun leven niet meer spreken of zien.

Ondertussen begon het nieuws door te komen, en de oudere man zetten zijn televisie iets harder.. “.. crisis zal nog zeker een paar jaar aanhouden en wereldwijde consequenties hebben..”. Hij zuchtte en mompelde “het is beter zo.. de wereld heeft orde nodig”. “Sarah? de rest van de dag ben ik niet aanwezig”.

Verhaal: Hartstocht

Het nieuwe 250 woorden verhaal voor Write on Wednesday. Dit maal over Hartstocht.

En weer nam hij een hap van zijn opgewarmde maaltijd. Het was in de afgelopen maanden langzaam maar zeker een veilig ritme geworden. Vroeg het bed uit, hard werken, en laat thuis komen. Bij thuiskomst een simpele maaltijd klaar maken of, zoals vandaag,  restjes opwarmen. En daarna het op een zuipen zetten tot zijn ogen de duistere wereld om hem heen nog zatter waren dan hij zelf zat was. Alles om zijn zielige leventje te doorstaan.

En zij.. zij zag dit alles toe met pijn in haar hart. Ooit was hij de liefde van haar leven geweest, de man waar ze zonder nadenken voor gevallen was. Helaas, de hartstocht die hij bij haar opwekte, dat alles was niet meer aanwezig. De perfecte man, was nu niets meer dan een pijnlijke herinnering aan haar verleden… hun verleden. 

Langzaam voelde ze haar greep op deze situatie, en voornamelijk op hem, vervagen. Ze waren zo gelukkig geweest! 

Waarom had die trut dan ook zo hard gereden? Die vrouw in haar groene opel had haar zo hard geraakt dat ze op slag dood was. De ambulance was te laat en had niets meer kunnen doen. 

Het enige wat haar nog hier hield was haar man, haar grote liefde, maar ze wist dat dit niet was zoals het moest. Ze moest door, haar leven achter zich laten, en overgeven aan de dood. Misschien maar beter ook want het deed haar pijn, zelfs nu na haar dood, om haar man zo te zien.. haar grote liefde.

Verhaal: Houvast

Het nieuwe 250 woorden verhaal voor Write on Wednesday. Dit maal over Houvast .

Shit, hij kon de sirenes al horen, dit was niet het plan. Dit was totaal niet het plan.

Een paar uur eerder had alles nog zo simpel geleken, de bank binnen stappen, geld pakken, en weer weg. Ok, dat was natuurlijk wel heel erg simpel, maar dat is toch waar het hele idee op neer kwam. Maar op dit moment, terwijl hij scheurend richting de woestijn van Las Vegas reed met de politie dicht op zijn hielen, leek het plan ongelooflijk dom.

Terwijl zijn auto de woestijn in stoof kon hij het niet helpen om aan zijn zoontje te denken. Dit alles was voor hem, zodat ze de operatie konden betalen. Maar dat leek nu hopeloos. Hij schrok uit zijn gedachte en zag dat de weg ophield, een diepe afgrond kwam met grote vaart dichterbij.

De auto begon te slippen. Hij voelde dat hij er geen controle meer over had terwijl de afgrond dichterbij kwam. Hij deed snel zijn deur open en liet zich uit de auto rollen. Door de snelheid kon hij zijn rollen niet controleren, hij stormde op de afgrond af, de auto ging al over de rand, en al rollend ging ook hij over de richel…

Hij deed zijn ogen dicht, en zijn gedachten hielden vast aan het gezicht van zijn zoontje, terwijl zijn handen vast hielden aan dat kleine uitstekende takje dat hij had kunnen grijpen en voor hem het verschil was tussen hangen of vallen in de afgrond. De sirenes kwamen dichterbij. Zijn enige houvast.

Verhaal: IJS

Het nieuwe 250 woorden verhaal voor Write on Wednesday. Dit maal over Verlicht .


Het was vroeg in de ochtend, en langzaam opende hij zijn ogen, een vreemd licht scheen op zijn omgeving. Opeens raakte hij in paniek, dit vreemde licht betekende iets.. tenminste al zijn instincten zeiden dat dit iets betekende, maar hij kon er alleen even niet zo snel op komen wat dat ook alweer was. Zijn mond hapte naar lucht, hij voelde zich claustrofobisch, en in paniek begon hij in het rond te kijken en te bewegen. Hij zag niet veel, ondanks het raar schijnend licht. Hij botste tegen allerlei scherpe randen, en raakte nog meer gedesoriënteerd.

Hij begon het koud te krijgen, iets waar hij normaal niet snel last van had want hij was toch wel wat gewend, dat was geen goed teken. Hij moest een uitweg vinden, en heel snel ook. In paniek begon hij alle kanten op te vliegen, links en rechts, boven, beneden, er moest een uitweg zijn, dat moest gewoon!

En toen hij het bijna opgaf, zag hij vluchtig iets vanuit zijn ooghoeken.. ja..daar was het weer, snel ging hij er op af, hopend dat dit zijn redding was. Bij het wak gekomen, stak hij zijn kop boven het water, en Piku de pinguin klom snel het ijs op. Oef wat een wakker worden is dat zeg, hij moet weer in zijn slaap het water in gevallen zijn zoals wel vaker het geval was, en waar zijn moeder hem nog voor gewaarschuwd had. Zeker in deze koude periode was dat niet het slimste om te doen.

Verhaal: Verlicht

Het nieuwe 250 woorden verhaal voor Write on Wednesday. Dit maal over Verlicht .

Hij stak zijn hand uit, en keek met open ogen naar de wereld voor hem. De meeste voorbijgangers liepen gehaast door en deden hun best deze vreemde man, die midden in een drukke winkel straat met zijn hand uitgestoken, hun weg blokkeerde te negeren. Zijn rare kleding, de wijd open gesperde ogen en rare blik maakte deze man een afwijking van de dagelijkse gang van zaken.

Daar stond de man uren lang, en de mensen massa vloeide om hem heen als een school vissen om een rots in de zee. Regelmatig voelde hij schouders die tegen hem aan duwden, voeten die tegen zijn benen schopten, en hoorde hij gemopper en gescheld uit de massa komen omdat hij hun weg versperde.

“Nee niet doen, kom op, laat die man met rust en doorlopen, nu!” zei een moeder tegen haar zoontje. Het jochie, van zo’n jaar of 6, had recht op de man afgelopen, en was voor hem gaan staan. De moeder keek naar de man en toen naar haar zoontje, ze pakte zijn hand en probeerde hem mee te trekken. Het jochie verzette zich in alle macht en de moeder begon merkbaar geïrriteerd te worden. “Meneer?” zei het jochie, de man keek naar beneden waar een kleine jongen hem aankeek. “Prettige feestdagen meneer!”.

De man vertoonde een glimlach, en liet zijn hand zakken. De rijke excentriekeling gaf de jongen een hand, groette de moeder, en liep terug naar de wachtende limousine. “Zie je James, niet iedereen ziet mij als een rare oude man”.  James lachte.

Verhaal: Geschiedenis

 En een nieuw 250 woorden verhaal voor Write on Wednesday. Dit maal over Geschiedenis.

De planeet was aan het afbreken, ze was ook al oud, bijna net zo oud als hij. Met een beetje geluk zou dat voor hem ook eindelijk een einde maken aan dit lange bestaan. Hij moest denken aan net zo’n moment als dit, zo’n 2000 jaar geleden, wie had gedacht dat ze er nu nog over zouden spreken. Het is waar, het was een zeer charismatische man geweest, een leider. En de man wist hoe hij mensen moest aanspreken, zelfs toen al hadden mensen het nodig.

Maar die man was niet de enige geweest. Hij herinnerde zich nog de velen andere, allemaal goede mensen, goede sprekers, maar altijd met een tragische einde. De wereld was mooi, dat zeker, tijdens zijn vele eeuwen zwerven over de planeet had hij alles mee gemaakt. En nog kon hij verrast worden door de mooie dingen.. maar hij was moe. Hij was de laatste van zijn soort, een eeuwige toeschouwer. Ooit hadden ze met velen de wacht gehouden, de notities gemaakt, de mensheid geobserveerd.. maar dat was al weer lang geleden.

En nu stond hij hier, een klein willekeurig, niets zeggend dorpje in Zwitserland. Hij voelde het al een paar maanden aankomen, er stond iets te gebeuren. De wereld trok hem naar deze plek toe, naar dit moment. Een zwangere vrouw lag te bevallen, hij keek naar het hectische gebeuren, het hoofdje was al zichtbaar. Wat was het toch met December, dacht hij vluchtelings, terwijl het kleine meisje geboren werd.

Er was zojuist geschiedenis geschreven…

Verhaal: Overlopen

Weer een 250-woorden verhaal voor het Write on Wednesday. Dit maal over het woord Overlopen

“Het was koud en donker, de winter was vroeg dit jaar. Matheuw Stram wist dat het vandaag die dag was. Hij wou het niet doen, zijn vrienden achterlaten.. het voelde als verraad. Maar hij had geen keus, wat kon hij anders? In het half donker pakte hij zijn spullen bij elkaar, hij moest dit snel doen want er was niet veel tijd meer. Zijn tas vulde hij met alleen het meest nodige, hij kon niet veel mee nemen. Toen hoorde hij opeens gemompel vanaf de gang komen. Snel stopte hij met de spullen in zijn tas stoppen en sloop zachtjes richting het gemompel. Hij kon niet helemaal verstaan wat er besproken werd maar hij verstond nog net iets als “..ik heb hem niks verteld”.

Het voelde niet goed, en zijn maag trok samen. Wat was er aan de hand, waarom die geheimzinnigheid overal om hem heen. Moest hij het vertellen? moest hij iedereen laten weten? Hij wou helemaal niet.. overlopen.. het woord alleen al zat vol verraad. Opeens hoorde hij voetstappen dichterbij komen, shit, snel liep hij terug naar zijn tas, hij ritste de laatste paar dingen en propte ze in de tas en deed deze snel dicht. Net op tijd!

“Kom Matheuw, je moet nu opschieten, je vader staat te wachten”. Zijn moeder stond in de deuropening “Ik zie je over vijf dagen weer, veel plezier schat.”  Dit was de eerste keer sinds de scheiding dat Matheuw zijn verjaardag niet bij zijn moeder en zijn vriendjes vierde.”

Verhaal: Melancholie

Een 250-woorden verhaal voor het Write on Wednesday. Dit maal over het woord Melancholie.